Кулік-цякун – гэта сярэдняга памеру птушка, якая для Беларусі звычайны госць на пралёце пад час міграцыі. Прылятае да нас дзесьці ў сярэдзіне вясны, часам крыху раней ці пазней. Злятае ў вырай у канцы верасня, зноўку, часам можа як крыху раней, так і пазней.
Кулік-цякун мае даўжыня цела каля 19-23 сантыметраў. Гэтая птушка з бурай верхняй часткай цела і з дробнымі светлымі плямкамі, ніз – белы, таксама вылучаецца выразнай светлай палоскай над вокам. У цякуна адметныя доўгія жаўтавата-зялёныя ногі, а таксама прамая цёмная дзюба сярэдняй даўжыні.
Цікавы факт: падчас міграцыі кулік-цякун у Беларусі нярэдка спыняецца нават на невялікіх лужынах, затопленых палях, тарфяных кар’ерах. Таму пасля моцных дажджоў птушку літаральна можна сустрэць на вельмі нечаканых лакацыях.
Звычайна птушку можна застаць за тым як яна павольна ходзіць па мелкаводдзі ці лужынам і пастаянна шукае корм з паверхні. Сілкуецца воднымі насякомымі, рознымі лічынкамі і чарвякамі, а таксама дробнымі ракападобнымі.
Кулік-цякун у палёце выдае звонкае “цюк-цюк-цюк” або “чыф-чыф-чыф”. Дарэчы, птушка пераадольвае тысячы кіламетраў паміж паўночнымі месцамі гнездавання і трапічнымі зімоўкамі.
Яшчэ цікавы факт: мяркуецца, што гэта адзін з нешматлікіх кулікоў, якія могуць выкарыстоўваць старыя гнёзды на дрэвах, рэдка, але такое фіксуецца.
